Voor een buitenstaander is het compleet onbegrijpelijk hoe iemand de voorkeur kan geven aan wat beweging op een scherm boven echte sociale contacten. Vraag een gemiddelde puber waarmee die het liefst bezig is en de kans is groot dat spelletjes een belangrijke rol innemen. Er is niets mis is met het spel op zich en het willen verbeteren van de eigen prestaties. Wanneer dat echter ten koste gaat van andere activiteiten en er nog weinig interesse overblijft voor dingen buiten gamen, kan er sprake zijn van een game-verslaving. Game-verslaving is een vorm van psychische afhankelijkheid die zich uit in het dwangmatige gebruik van de computer of spelconsoles. Echte sociale interactie komt steeds meer op de achtergrond te staan en uiteindelijk kan men compleet geisoleerd raken. Zo spreekt men bijvoorbeeld van een 'gamer-widow' wanneer de partner geen aandacht meer krijgt. Mensen die aan een gameverslaving lijden, vertonen vaak alle kenmerken van een klassieke verslaving. Als deze mensen stoppen met het spelen van games worden velen met nare afkickverschijnselen geconfronteerd. Duidelijk is dat het hier om een echte ziekte gaat die sterke overeenkomsten vertoont met verslavingen aan drugs of alcohol. Een ziekte die zich de afgelopen jaren razendsnel over de hele wereld heeft verspreid.

Het geheugen, onze aandacht, het probleemoplossende vermogen en andere neuro-cognitieve functies worden tijdens het spelen van games intens gebruikt. Hierbij speelt de neurotransmitter dopamine een belangrijke rol. Dopamine wordt geassocieerd met deel van de hersenen dat met plezier/beloning te maken heeft. Deze samenhang zou voor een deel kunnen verklaren waarom men steeds meer van dezelfde stimulatie opzoekt. Als je merkt dat je structureel meer tijd met spelletjes doorbrengt dan met de echte wereld en dat er bepaalde problemen niet worden opgelost ben je welkom voor een intakegesprek bij CrisisCare Trubendorffer. Wij hebben de nodige expertise in huis en helpen je graag.