Verslaving aan medicijnen is een groeiend fenomeen in de westerse wereld. Onze hectische maatschappij doet vaak een zwaar appèl op het individu. Het is verleidelijk om voor allerlei negatieve psychologische fenomenen zoals stress, slapeloosheid en angstklachten een pil of poeder te nemen. Dit wekt de illusie dat we ons eigen (gevoels)leven op de meest effectieve manier kunnen controleren en sturen. Helaas blijkt deze redenering vaak een doodlopende straat. Tragischerwijs wordt onder invloed van diezelfde jachtigheid te vaak of te snel een pil of poeder voorgeschreven als antwoord op ontstane stress, spanning en slapeloosheid.

Medicijnen kunnen helpen om op gegeven moment de druk wat van de ketel te halen en emoties en spanningen tijdelijk te onderdrukken. Het is echter zeer verleidelijk en tevens een valkuil met de medicatie door te gaan. Wegens het roeseffect van dergelijke medicijnen, gecombineerd met de tijdelijke ontlasting van de psychische druk is het gevaar van verslaving bij medicijnen zeer groot.

Tot voor kort werden medicijnen erg makkelijk voorgeschreven, wat vrij baan gaf tot langdurig en op den duur ongecontroleerd gebruik van bijvoorbeeld benzodiazepinen. De laatste jaren is echter meer bewustwording ontstaan omtrent het verslavingsgevaar dat een dergelijk medicijngebruik met zich meebrengt. Verslaving aan medicijnen wordt nu als zodanig algemeen erkend.

Een verslaving aan medicijnen is een lichamelijk en geestelijk zeer zware verslaving. Het is een van de zwaarste verslavingen om van af te komen, met de meest heftige psychische onthoudingsverschijnselen. De stopperiode kenmerkt zich door zeer heftige angstgevoelens en een ondraaglijke onrust. Hoewel ambulant afkicken mogelijk is, blijkt bij medicijnenverslaving, juist wegens deze heftige psychische ontwenningsverschijnselen, een kliniekopname vaak nodig.

Een verslaving aan medicijnen is niet anders dan een verslaving op een ander gebied, in de zin dat:

• Het gebruik op termijn onhanteerbare proporties aanneemt en men op den duur niet meer met, maar ook niet meer zonder kan functioneren.
• Medicatie de directe functie heeft om gevoelens te onderdrukken, maar dat achter deze verslaving een ondraaglijke leegte en gevoel van doelloosheid schuilt.
• Werkelijk herstel van medicatieverslaving niet alleen aandacht behoeft op lichamelijk en emotioneel gebied, maar ook op spiritueel gebied.