Gokken is een spel dat voor velen een vorm van recreatie is; een aangenaam tijdverdrijf. Het inzetten van geld en overgeleverd zijn aan het toeval levert een plezierige vorm van spanning op: ‘verlies ik mijn inzet of ga ik winnen?’ Waar de meeste mensen het gokken op gegeven moment voor gezien houden, gaan mensen met een gokverslaving door met gokken, ondanks de vaak sterk oplopende schulden. De gevoelens van spanning en de mogelijkheid in een keer veel geld te winnen geven een ‘kick’. Door in de roes van het spel verwikkeld te raken, kunnen de dagelijkse problemen even tijdelijk vergeten worden.

Kenmerkend voor gokverslaving is dat, in de roes van het spel, de gokverslaafde de waarde van geld uit het oog verliest. De inzet die men doet is daardoor vaak impulsief en zeer risicovol. Hoge bedragen worden ingezet uit de sterke overtuiging ‘deze keer echt te winnen’. Rationeel weet de gokverslaafde dat het geldbedrag wordt overgeleverd aan het toeval, maar toch is er de magische gedachte het spel en de kansen te kunnen manipuleren. Nadat het geld op is, het spel verloren en de inzet veelal is verdwenen, ontwaakt men uit die roes, om ijskoud geconfronteerd te worden met de realiteit. Dit is de realiteit van de problemen zoals die er al lagen, met daar bovenop nieuw opgebouwde schulden. Dit is ook de realiteit van de angst die dit met zich meebrengt en de realiteit van schaamte- en schuldgevoelens over ‘het weer hebben gedaan’. Gokverslaving is een vicieuze cirkel. Net als met een drugsverslaving kunnen gokverslaafden op den duur niet meer buiten die kick die het spel geeft, maar de ellende die het gokken teweegbrengt in het leven wordt daarbij steeds groter. Veel gokverslaafden creëren met hun verslaving enorme schulden, waar zij geen raad mee weten. Die kick van het gokken, de hoop op die ‘ene grote prijs’ en de behoefte aan afleiding leiden de gokverslaafde uiteindelijk terug in het spel dat naar de ondergang leidt.