De effectiviteit van de verslavingshulpverlening in Nederland staat al jaren ter discussie: het inzicht lijkt te groeien dat de reguliere verslavingszorg, die conform de Zorgnota van het ministerie van VWS jaarlijks ruim honderd miljoen euro ontvangt, slechts in beperkte mate een bijdrage levert aan het oplossen en beperken van de alcohol- en drugsproblematiek in Nederland.

Als reactie op deze deprimerende situatie ontstond aan het eind van de jaren negentig in Amsterdam een collectief van verslavingsspecialisten die als belangrijkste doelstelling “het optimaliseren van de effectiviteit van de Verslavingszorg in Nederland” had. Dit collectief bestond uit een selecte groep deskundigen en werd opgericht door verslavingsagoog Dick Trubendorffer die zelf enkele jaren daarvoor onderworpen was geweest aan de gruwelen van verslaving. Hij heeft zelf in 1994 moeten uitwijken naar de Verenigde Staten om adequate en duurzame hulp te vinden bij het oplossen van zijn verslavingsprobleem. Trubendorffer vond dat een “bizarre en onhoudbare situatie”.

Het collectief was van mening dat de reguliere Nederlandse verslavingszorg kansen had laten liggen door niet in te spelen op de zeer positieve internationale ontwikkelingen omtrent de Twaalfstappen methodiek. Dit gegeven en de steeds sterkere roep om effectievere, integere en discrete verslavingszorg in Nederland leidde tot de oprichting van de private verslavingskliniek “CrisisCare Trubendorffer” in 2004 door Dick Trubendorffer.

Sinds de oprichting heeft GGZ CrisisCare Trubendorffer veel aandacht van de pers gehad. De introductie van de Twaalfstappen methodiek, het ontbreken van wachtlijsten en de hoge succespercentages sprongen direct in het oog. In 2005 werd CrisisCare Trubendorffer door de overheid erkend.

Sinds juli 2009 wordt de behandeling bij CrisisCare Trubendorffer vergoed vanuit de basisverzekering. Op basis van de restitutieregeling worden de kosten van de behandeling voor 75 tot 100 % vergoed door de zorgverzekeraar.